Św. Stanisław

 biskup i męczennik

(8 maja)

 

Św. Stanisław urodził się w Szczepanowie około 1030 roku. Uczył się w szkole katedralnej. Możliwe, ze również za granicą (Paryż). Święcenia kapłańskie przyjął w 1060 roku. W dwanaście lat później został biskupem Krakowa. Dał się poznać jako pasterz gorliwy ale i bezkompromisowy. Konflikt, który wybuchł pomiędzy królem Bolesławem a biskupem Stanisławem miał tragiczny finał.  Jego powód do dzisiaj nie jest w pełni jasny być może chodziło o niemoralne życie monarchy lub obronę poddanych przed jego surowością. Biskup Szczepanowski został zabity przez drużynę królewską (lub samego króla?) podczas Mszy św., którą celebrował 11 kwietnia (lub 8 maja) 1079 roku w kościele św. Michała na Skałce. Ciało Świętego poćwiartowano. W kilka lat później przeniesiono je do katedry na Wawelu, gdzie spoczywa do dzisiaj. Po dokonaniu zbrodni król musiał uciekać z kraju według tradycji został mnichempokutnikiem w klasztorze benedyktyńskim w Osjaku.

Biskupa Stanisława, jako pierwszego Polaka, ogłoszono świętym w Asyżu.  Jan Paweł II nazwał go „patronem chrześcijańskiego ładu moralnego”.
W ciągu wieków przywoływano legendę o zrośnięciu się rozsieczonego ciała św. Stanisława. Kult Świętego odegrał w XIII i XIV wieku ważną rolę historyczną jako czynnik kształtowania się myśli o zjednoczeniu Polski. Wierzono, ze w ten sam sposób jak ciało św. Stanisława połączy się i zjednoczy podzielone wówczas na księstwa dzielnicowe Królestwo Polskie.

W IKONOGRAFII św. Stanisław przedstawiany jest w stroju pontyfikalnym z pastorałem.
Jego atrybutami są: miecz, palma męczeńska, u stóp wskrzeszony Piotrowina. Bywa ukazywany z orłem godłem Polski.